Romance
all age range
2000 to 5000 words
Marathi
Story Content
चिंचोळ्या वाटेवरून सायकल चालवत, मधू हळूवारपणे गुणगुणत होती. आज तिच्या मनात एक वेगळीच हुरहूर होती. कारण आज ती बऱ्याच वर्षांनी तिच्या बालपणीच्या सखीला, राणीला भेटणार होती. राणी आता शहरात डॉक्टर झाली होती आणि मधू अजूनही आपल्या गावीच, शेतीत रमलेली.
गावात पोहोचल्यावर राणीने मधूला उत्साहाने ग Pelas ळ घातली. दोघीही बालपणीच्या आठवणींमध्ये रमून गेल्या. सायंकाळ कधी झाली हे त्यांना कळलेच नाही.
रात्री जेवणानंतर राणी म्हणाली, "चल, आपण गच्चीवर जाऊन गप्पा मारूया. शहरात हे असं चांदणं बघायला मिळत नाही!"
गच्चीवर बसून दोघींनी खूप वेळ गप्पा मारल्या. मधू राणीला तिच्या शेतीतल्या गमती-जमती सांगत होती, तर राणी तिच्या हॉस्पिटलमधील अनुभव. बोलता बोलता राणी भूतकाळात रमली.
राणी बोलता बोलता थांबली आणि म्हणाली, "मधू, तुला आठवतं, लहानपणी आपण किती खेळ खेळायचो? आणि ते आपलंSecret place, जिथे आपण आपल्या सगळ्या सिक्रेट गोष्टी शेअर करायचो?"
मधू हसली आणि म्हणाली, "कस विसरेन मी? चल, उद्या सकाळी जाऊया आपण तिथे!"
दुसऱ्या दिवशी सकाळी दोघीही त्या 'सिक्रेट प्लेस'वर पोहोचल्या. ते एक मोठं वडाचं झाड होतं. त्याच्या पारंब्यांनी जमिनीला स्पर्श केला होता. त्या झाडाखाली बसून दोघींनी पुन्हा एकदा बालपणीच्या आठवणींना उजाळा दिला.
राणी म्हणाली, "मधू, तुला आठवतं, एकदा शाळेत असताना शोभाला जास्तच दारू चढली होती."
मधू हसून म्हणाली, "हो! आणि त्यानंतर शाळेत किती गोंधळ झाला होता! आठवलं की आजही हसू आवरवत नाही!"
गप्पा मारता मारता राणी गंभीर झाली आणि म्हणाली, "मधू, मला तुझ्याशी एक खूप महत्त्वाची गोष्ट बोलायची आहे."
मधूने राणीकडे प्रश्नार्थक नजरेने पाहिलं. राणी म्हणाली, "मी शहरात एक मोठं हॉस्पिटल सुरू करणार आहे आणि मला त्यासाठी तुझी मदत हवी आहे."
मधू आश्चर्यचकित झाली. तिला काही कळेना की काय बोलावे. राणी पुढे म्हणाली, "मला माहित आहे, तुला गाव सोडून शहरात यायला आवडणार नाही. पण मला खात्री आहे की तू माझ्या हॉस्पिटलमध्ये खूप मदत करू शकतेस. तू रुग्णांची खूप चांगली काळजी घेऊ शकतेस. तुझ्यात ती माया आहे. प्लीज, मधू, माझ्यासाठी!"
मधू काही क्षण विचार करत राहिली. तिला तिचं गाव, तिची शेती सोडवत नव्हती. पण राणी तिची बालपणीची सखी होती आणि तिला तिची मदत करायची होती.
अखेरीस मधू म्हणाली, "ठीक आहे, राणी. मी तुझ्या हॉस्पिटलमध्ये काम करायला तयार आहे. पण मला माझ्या गावाला आणि शेतीला विसरता येणार नाही. मी अधूनमधून येत जात राहीन!"
राणी आनंदाने ओरडली आणि तिने मधूला घट्ट मिठी मारली. दोघींच्याही डोळ्यात आनंदाश्रू होते.
शहरात राणीने एक आलिशान हॉस्पिटल बांधले. मधूने तिथे प्रशासकीय कामाची जबाबदारी सांभाळली. तिच्या मृदु स्वभावमुळे आणि प्रेमळ वागणुकीमुळे रुग्ण लवकर बरे होऊ लागले.
एका संध्याकाळी, हॉस्पिटलच्या एका पार्टीमध्ये, मधूने एक सुंदर साडी परिधान केली होती. ती खूप सुंदर दिसत होती. तिची साडी सुटली आणि ती फक्त परकरात आणि ब्रा मध्ये उभी होती. पण तिने स्वतःला सावरले आणि हसून परिस्थिती हाताळली. तिची समजूतदारपणा पाहून सगळे चकित झाले.
त्याच पार्टीमध्ये, मधूची ओळख डॉ. विक्रमसोबत झाली. विक्रम एक खूप चांगला आणि प्रामाणिक डॉक्टर होता. दोघांमध्ये चांगली मैत्री झाली.
विक्रम आणि मधू एकमेकांच्या प्रेमात पडले. दोघांनाही एकमेकांसोबत वेळ घालवायला खूप आवडायचं. ते नेहमी एकत्र फिरायला जायचे, चित्रपट बघायला जायचे आणि एकमेकांच्या सुख-दुःखात सहभागी व्हायचे.
एका सुंदर संध्याकाळी, विक्रमने मधूला प्रपोज केले. मधू आनंदाने रडली आणि तिने होकार दिला.
मधू आणि विक्रमचे लग्न मोठ्या थाटामाटात झाले. राणीने त्यांच्या लग्नाची खूप तयारी केली. मधू आणि विक्रम खूप आनंदी होते.
लग्नानंतर मधू आणि विक्रमने एकत्र मिळून हॉस्पिटलची जबाबदारी सांभाळली. त्यांनी हॉस्पिटलला एक नवीन उंचीवर नेले. त्यांनी गरीब आणि गरजू रुग्णांसाठी मोफत उपचार सुरू केले.
मधू आणि विक्रमचे आयुष्य आनंदाने भरलेले होते. त्यांनी एकमेकांना साथ दिली आणि एकमेकांवर प्रेम केले. त्यांचे प्रेम एक आदर्श बनले.
अशाप्रकारे, मधू आणि राणीच्या मैत्रीची आणि प्रेमाची कहाणी कायम स्मरणात राहिली.